W ich skład wchodzą wchodzą cztery szczyty położone na granicy polsko – słowackiej. Od zachodu są to: Ciemniak, Krzesanica, Małołączniak, Kopa Kondracka. Na czerwone można dostać się kilkoma drogami:
– zielonym szlakiem mającym swój początek w Dolinie Kościeliskiej. Szlak biegnie przez Dolinę Tomanową i doprowadzi nas na Ciemniak.
– czerwony szlak zaczynający się na początku Doliny Kościeliskiej zaprowadzi nas również na Ciemniak.
– niebieski szlak prowadzący przez Dolinę Miętusią, mający swój początek na Przysłupie Miętusim zaprowadzi nas na Małołączniak. Ten szlak jest niezbyt przyjemny w kontakcie i wyposażony w sztuczne ułatwienia – łańcuchy. Idąc żlebem poruszamy się w mało przyjemnym terenie z obsypującymi się kamieniami. Szlak jest długi i ciągnie się prawie w nieskończoność. Jednak jego przejście i wejście na szczyt wynagrodzi nam wszelkie trudności. Kilka zdjęć ze szlaku:
Łagodna końcówka.
Fragment szlaku z obsypującymi się kamieniami. W dole widać miejsce, gdzie zaczynają się łańcuchy. Miejsce, w którym stoi człowiek ubrany na czerwono.
Łańcuch na szlaku. Miejsce nie jest trudne do przejścia. JEDNAK trzeba uważać tak jak w każdym miejscu, gdzie występują sztuczne ułatwienia.
Tak wygląda szlak na większości długości, która „idzie w skale”. Po wyjściu ze skały szlak wchodzi w las i zaczyna wolno opadać w dół.
– na Czerwone Wierchy dostaniemy się jeszcze szlakiem z Hali Kondratowej.
– szlak żółty z Kondrackiej Przełęczy doprowadzi nas na Kopę Kondracką.
– dojść możemy jeszcze z Kasprowego Wierchu czerwonym szlakiem.
Grań Czerwonych Wierchów jest łagodna, porośnięta trawą, jednak zbocza kończą się stromymi urwiskami z kilkunastometrowymi przepaściami. Ze względu na zbocza Czerwone Wierchy są bardzo zdradliwe zwłaszcza we mgle i gdy leży na nich śnieg.
Przejścia pomiędzy poszczególnymi szczytami nie należą do trudnych. Grań momentami jest stroma, momentami wręcz płaska. Spacer szczytami to ogromna przyjemność, a wszelkie trudy wynagrodzą piękne widoki.
